Yaylanın Düşü

Serin rüzgarlar eser, dağların doruğunda, Yaylanın nefesi değdi mi tenime, huzurla. Yeşil örtü serilmiş, göklerin mavisine, Çiçekler açmış, renk katmış her bir yamaca.

Sis iner usulca, sarar yaylanın göğsünü, Göz alabildiğine uzanır yeşil deniz misali. Kuzular meleşir, horonlar başlar yüce dağlarda, Yaylanın türküsü dolanır gönlümdeki neşeyle.

Çayın kokusu, taptaze, dolar içime derin, Kuş sesleri yankılanır, sessizliğin içinde. Yaylanın yolları, taşlı, engebeli ama bilinir, Her adımda başka bir dünya saklı, bir masal gibi.

Güneş batarken, yayla sessizce vedalaşır, Dağların kucakladığı bu cennet parçasıyla. Gece yıldızlar süsler, yaylanın engin göğünü, Karadeniz’in yaylasında, rüyalar gerçek olur.

Dilara